Kiedy pora "wyjść z szafy"?

Stało się. Dość miałaś ukrywania. Powiedziałaś im o swojej orientacji seksualnej. Wiesz, że ich reakcja niczego nie zmieni, ale to twoi rodzice i chciałabyś, by zaakceptowali ciebie prawdziwą, bez udawania i kamuflażu. Teraz czekasz na ich wyrok.

Kiedy pora wyjść z szafy?

Informacja o homoseksualizmie dziecka, to dla rodziców jak wiadomość o śmierci syna czy córki. To bezpowrotne pożegnanie się z marzeniami o zięciu, czy synowej, o wnukach i "normalnej" rodzinie. Pożegnanie z rolą dziadków i stereotypowych teściów. A także poczucie rodzicielskiej klęski i ogromne poczucie winy, wynikające z niesprawdzenia się w roli idealnych rodziców. Pogodzenie się z tym faktem i akceptacja to długotrwały proces, który wymaga czasu, uważności, szacunku i cierpliwości po obydwu stronach. Proces ten nigdy nie przebiega idealnie i zwykle składa się z 6 stadiów podobnych do tych, które przechodzi się po śmierci kogoś bliskiego.

1. Szok – to faza, która najbardziej przeraża osoby ujawniające się. Bywa, że rodzice mówią słowa, które trudno zapomnieć: "Nie jesteś moim dzieckiem", "Nie tak cię wychowałam". Zdarzają się rękoczyny czy groźba zerwania relacji. Szantaż: "Ja się zabiję" albo: "Nigdy się z tym nie pogodzę", "Nie pokazuj mi się na oczy z tą swoją zboczoną kochanką". Szok przeżywany przez rodziców budzi ogromne poczucie winy osoby ujawniającej się.  Dlatego ważne jest na tym etapie, żebyś, skoro już odważyłaś się na ujawnienie, była konsekwentna, nie wycofywała się dla "dobra relacji".


2. Zaprzeczanie i poczucie izolacji – to jedna z najprymitywniejszych form obrony psychicznej, dająca rodzicom czas na odzyskanie orientacji i równowagi. Rodzice czują ogromny lęk, który powoduje, że nie przyjmują informacji dziecka do wiadomości, bagatelizują jego skłonności, liczą, że "to mu przejdzie", poszukują dowodów, że to nieprawda: "Przecież w liceum miałaś chłopaka". Wydaje im się, że problem odmiennej orientacji seksualnej ,przydarzył się" jedynie ich rodzinie. Bywa, że rodzice do końca życie nie wierzą, że ich dziecko może być "takie". U osoby ujawniającej się taka reakcja może wywołać zawód i wściekłość. Ważne jest, byś spróbowała poczuć to, co czują twoi rodzice i dała im czas na zaakceptowanie tej nowej sytuacji.


3. Gniew – może przyjmować różne odcienie; od wzburzenia do przerażenia aż do wściekłości.
Gniew wynika w dużej mierze ze społecznych stereotypów, zgodnie z którymi geje i lesbijki to ludzie nieodpowiedzialni, niemoralni, często zmieniający partnerów. Pojawia się lęk o opinię publiczną: "Co ludzie na to powiedzą?", "Co będzie jak mój szef się dowie?". Na tym etapie często padają raniące słowa pod adresem dziecka, a także jej partnerki. Czasami rodzice, chcą bronić własne dziecko, szukają winnego: "To ta dziwka przerobiła cię na swoją modłę". Z badań wynika, że ok. 5% osób ujawniających się doznało zerwania relacji z rodzicami.
Być może dystans i ograniczenie na jakiś czas relacji z rodzicami, będzie dla ciebie jedynymi wyjściem. To lepsze, niż zaprzeczanie samej sobie dla "dobra" rodziny.

4. Targowanie się – to reakcja, za pomocą której rodzice próbują zagłuszyć lub złagodzić poczucie winy, jakiego doświadczają na wieść o homoseksualizmie dziecka. Rodzice targują się z dzieckiem i ze "złym" losem, udają, że to nie prawda, że ich syn czy córka są "normalni". Stwierdzają, że już nigdy nie chcą wracać do tego tematu. Sprawa orientacji seksualnej dziecka staje się rodzinną tajemnicą. To dla osoby ujawniającej ogromny problem, gdyż dostaje od rodziców warunkową akceptację i miłość: "Nadal będziesz naszym dzieckiem pod warunkiem, że już nigdy nie będziemy o tym rozmawiać". To dla ciebie trudne zadanie, ale jeśli chcesz stanąć po swojej stronie, musisz jasno powiedzieć rodzicom, że nie przyjmujesz ich warunków "udawania".

5. Depresja – czasami przyjmuje również formę pełnej rezygnacji tolerancji. Najczęściej wynika z faktu, że rodzice, za to co się stało, oskarżają najpierw przede wszystkim siebie i trudno jest im się z tym zmierzyć. Wydaje im się, że homoseksualizm jest skutkiem zaburzeń funkcjonowania rodziny. Bywa, że to obwinianie nasila poczucie straty po zawiedzionych nadziejach w stosunku do dziecka, coraz silniejszą depresję i izolację. Czasami przy tej okazji wychodzą na jaw inne problemy rodzinne, albo małżeńskie rodziców. Ten fakt nasila też poczucie winy ujawniającego się: "Jak mogłam im to zrobić?". To ważny dla ciebie moment – musisz uwierzyć, że twoja orientacja seksualna nie jest wymierzona przeciwko twojej rodzinie i nikt nie ponosi za to winy, ani ty, ani twoi rodzice. 


6. Akceptacja – to proces, który często bywa zapoczątkowany przez grupę wsparcia dla rodzin dzieci homoseksualnych, materiały edukacyjne, albo przypadkowe wydarzenie. Czasami wystarczy porozmawiać o swoich obawach, lękach i wątpliwościach z psychologiem, albo innym rodzicem, który ma podobne doświadczenia. Kiedy proces akceptacji dobiega końca oznacza to, że rodzice poradzili sobie z odczuwanym żalem, smutkiem, zawiedzionymi oczekiwaniami i pogodzili się z faktem odmiennej orientacji seksualnej dziecka. Ale jeszcze daleko im do zrozumienia osoby, która jest "inna".


Nie masz żadnego wpływu na proces akceptacji przez rodziców swojego homoseksualizmu, ale możesz spowodować, by lepiej cię zrozumieli np. mówiąc im o swoich uczuciach.

Tekst: Ewa Klepacka, psycholog

Źródło: MilionKobiet.pl



Dodał(a): Redakcja , Poniedziałek 02.05.2011 (aktualizacja: 2011-07-12)
Ocena:

Dodaj komentarz

Wszystkie komentarze (4)

Awatar
Zaloguj się lub zarejestruj jeśli chcesz dodać komentarz.
nana27
Mi nie przeszkadza to że ktoś jest biseksualny i tak dalej....tu chodzi o charakter. Osobiście zaakceptowałabym taką orientacje seksualną swojego dziecka.
Dodano: 2011-06-14 20:34:12 Zgłoś nadużycie
marchewka
Ja powiedziałam rodzicom o tym, że jestem biseksualna, kiedy miałam 17 lat. Przy okazji przedstawiajac im moją ówczesną dziewczynę. Na szczęście, przyjęli to nieźle.
Tatuś od razu zaakceptował, mama trochę ponarzekała, jak to ona, po czym stwierdziła, że skoro taka jestem, to tego nie zmieni.
Nie warto się ukrywać, jakiekolwiek reakcje by miały nie być
Dodano: 2011-05-29 16:43:23 Zgłoś nadużycie
dama
Szczerze współczuję osobom, które muszą ukrywać swoją orientację seksualną, z obawy przed tym jak zareaguje rodzina i przyjaciele...
:) i ja współczuję tym "ukrywającym!
Dodano: 2011-05-03 17:42:59 Zgłoś nadużycie
Audrey
Szczerze współczuję osobom, które muszą ukrywać swoją orientację seksualną, z obawy przed tym jak zareaguje rodzina i przyjaciele...
Dodano: 2011-05-02 07:38:45 Zgłoś nadużycie

Zobacz również

×
  • 5. LGBT Film Festival 2014

    5. LGBT Film Festival 2014

    Święto kina LGBT startuje już dzisiaj! Sympatycy i miłośnicy, w dniach 4-10 kwietnia drzwiami i oknami można uderzać w progi warszawskiej Kinoteki, która znacząco poszerzy w owym czasie… czytaj więcej

  • Kiedy mama go nie znosi

    Kiedy mama go nie znosi

    Zdarzyło ci się kiedyś, że postanowiłaś przedstawić nowego faceta mamie, a ona zamiast księcia z bajki, widziała w nim uosobienie zła? czytaj więcej