Anorgazmia

Ewolucjoniści twierdzą, że orgazm jest wpisany w fizjologię mężczyzny (bez niego nie ma szans na reprodukcję), natomiast u kobiet jest rodzajem bonusu, przyjemnego dodatku związanego z seksem. Jeśli nawet ta dość niesprawiedliwa teoria ma swoje głębokie uzasadnienie, to czemu nie wszystkie kobiety mają okazję czerpać przyjemność z tego "bonusu" przeżywając orgazm i czym właściwie jest anorgazmia?

Anorgazmia


Czym jest anorgazmia?

Anorgazmię diagnozuje się wówczas, gdy kobieta podczas stymulacji podnieca się, ale mimo to nie osiąga orgazmu lub też osiąga go bardzo rzadko. W drugim przypadku możemy mówić o oligoorgazmii, ponieważ niektóre kobiety nie osiągają orgazmu podczas stosunku, ale przeżywają go podczas masturbacji (anorgazmia koitalna). Inne nie osiągają go ani podczas stosunku, ani przy masturbacji (anorgazmia totalna).   

Niektórym kobietom, nawet przy normalnej pobudliwości seksualnej, anorgazmia nie stwarza żadnych problemów. Stosunek płciowy jest dla nich przyjemny i czerpią z niego zaspokojenie psychiczne, nawet bez orgazmu. Po orgazmie partnera ich podniecenie płynnie zanika i czują się seksualnie usatysfakcjonowane. Często jednak anorgazmia prowadzi u kobiet pobudliwych do stanów niezadowolenia i napięcia. Czasem łączy się z bólami głowy, bezsennością, bólami w podbrzuszu i złością na partnera.

Źródła i typologia anorgazmii

Anorgazmia może być pierwotna lub wtórna. Pierwotna trwa od początku życia płciowego, wtórna objawia się po okresie normalnej zdolności do reakcji seksualnej. Może być zgeneralizowana, czyli dotyczyć wszystkich partnerów i wszystkich sytuacji, bądź selektywna, gdy wiąże się z określonym partnerem lub z określoną sytuacją (np. wspólne mieszkanie z rodzicami lub dziećmi, którzy śpią za ścianą). Może wiązać się również z określonymi stanami psychicznymi, takimi jak: depresja, niepokój, strach czy obawa przed zajściem w ciążę, a także określonymi okresami życia (np. po urodzeniu dziecka).

Anorgazmia może mieć źródło w przeżyciach hamujących popęd płciowy, pobudliwość i zdolność do przeżywania orgazmu. Są to na przykład pruderyjne wychowanie, urazy seksualne z dzieciństwa czy też trudna obecna sytuacja życiowa.

Badania dotyczące anorgazmii

Według różnych badań, orgazmu nie osiąga od 8% do 11% procent kobiet. Wydaje się, że to sporo, jednak biorąc pod uwagę wynik badań z lat 70 – tych, kiedy to brak orgazmu lub trudności w jego przeżywaniu deklarowało 29% kobiet, tendencja ta wydaje się być optymistyczna.

Naukowcy konkludują, że orgiastyczna zdolność kobiety to jakość, którą wpływy społeczne mogą zarówno tłumić jak i wspierać. Tutaj jednak pojawia się pewien paradoks, ponieważ wraz z rozwojem społecznym orgiastyczna zdolność kobiet rośnie, natomiast spada ich popęd seksualny. Wiąże się to z trybem życia, chęcią samorealizacji i rozwoju kariery, większym stresem czy brakiem czasu i przemęczeniem wynikającym z pełnienia wielu ról naraz.

Zaburzenie to może mieć również związek z pewną niedojrzałością psychoseksualną lub niewielką ilością doświadczeń seksualnych. Wiele kobiet potrzebuje regularnego życia płciowego, aby rozwinęły się u nich pobudliwość i zdolność do przeżywania orgazmu.

Leczenie anorgazmii

Konieczność leczenia tych zaburzeń zależy od tego, w jakim stopniu utrudniają one funkcjonowanie. Jeśli kobiecie nie przeszkadza brak lub mała liczba przeżywanych orgazmów, wtedy leczenie jest niepotrzebne. Jeśli natomiast kobieta się na nie zdecyduje, wówczas metody leczenia dobiera się zależnie od przyczyn, które ją wywołały.

Kiedy powodem anorgazmii są np.: przeżycia związane z molestowaniem seksualnym, gwałtem czy patologią rodzinną, wrogością do mężczyzn, zaburzonymi relacjami w związku albo niechęcią do seksu, wtedy leczenie polega na odpowiednio dobranej psychoterapii. Brak orgazmu może być również następstwem różnych chorób (depresji, nadciśnienia, cukrzycy, nerwic), wtedy skuteczne leczenie anorgazmii wymaga współpracy kilku specjalistów. U niektórych pań niemożność osiągnięcia orgazmu występuje po urodzeniu dziecka. Pomocne są tutaj ćwiczenia mięśni Kegla oraz dobór określonych pozycji.

Gdy przyczyna braku szczytowania wiąże się z umiejętnościami partnera w sztuce miłosnej lub doborem nieodpowiednich technik, wtedy często wystarczy jedno lub kilka spotkań ze specjalistą. Równolegle wtedy rozpoczyna się trening pary rozpoczynający się od rozmów i nauki komunikowania swoich potrzeb, a kończący się na zbliżeniach będących odpowiedzią na fantazje i potrzeby obydwojga partnerów.

Anorgazmia występuje także u kobiet, które weszły w okres menopauzy. W tym przypadku stosuje się zastępczą terapię hormonalną, gdyż często przyczyną braku orgazmu jest nieodpowiedni poziom hormonów. Wiele kobiet, które przyjmują w tym wieku niewielkie dawki testosteronu, zgłasza większą ochotę na seks oraz dużą satysfakcję ze zbliżeń.

W leczeniu anorgazmii przydatne są również treningi masturbacyjne, ułatwiające odkrycie wzorców pobudzania sfer erogennych kobiety.

Najlepsza metoda

Niektórymi  przypadkami zaburzeń orgazmu powinien zająć się specjalista, jednak gdy w związku jest uczucie oraz pewna otwartość na potrzeby drugiej osoby, wtedy często najlepszym seksterapeutą jest po prostu nasz partner.



Tekst: Daniel Cysarz - seksuolog, psychoterapeuta
Źródło: MilionKobiet.pl


Przeczytaj również:

Dlaczego nie mam ochoty na seks?
Brak erekcji



Dodał(a): Michalina Gruszka , Poniedziałek 07.05.2012 (aktualizacja: 2012-05-07)
Ocena:

Dodaj komentarz

Wszystkie komentarze (1)

Awatar
Zaloguj się lub zarejestruj jeśli chcesz dodać komentarz.
Veronica M.
bardzo ciekawy artykuł .
Dodano: 2011-10-16 19:25:53 Zgłoś nadużycie

Zobacz również

×